Geen blog…

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik hier een “echt” blog achterliet.

Sinds een tijdje ben ik lekker creatief bezig (nu is schrijven dat natuurlijk ook),
met voornamelijk handletteren, maar ik haak ook nog steeds tussen de bedrijven door.

En voornamelijk met dat handletteren heb ik me helemaal gevonden in Instagram.
Ik schreef daar al eerder een blog over.
Verslavend is het

Maar blijkbaar kan mijn creativiteit (nu) nog maar door 1 adertje tegelijk stromen,
dus even geen (lege) tijd, energie en inspiratie om te schrijven.

Voorlopig geen blog dus.
Maar wil je me blijven volgen, neem dan eens een kijkje op mijn Instagramaccount.

En voor wie me echt goed kent: je weet hoe het kan gaan.
Voor hetzelfde geld staat er vanavond of morgen toch ineens weer een verhaaltje hier

Hieronder nog wat letterwerkjes van mij.
Als je ze goed wilt bekijken, klik er dan even op met de muis.

-xxx- Monique

Lege tijd

Na 11 jaar (ver-)zorgen komt het weer terug in mijn leven…

Lege tijd

Nu de jongens ouder worden en mij steeds minder nodig hebben, komen er leegtes in mijn dag en in mijn hoofd. En met die leegtes komt rust
Dit ligt niet alleen aan de kinderen natuurlijk.

Een vriendin van mij begon op een gegeven moment aan mij te vragen:
“Wat MOET jij dan allemaal? En waarom MOET jij dat? En waarom NU?”
Het zette me aan het denken. Moest ik al die dingen wel en moesten die ook per se vandaag?
Langzaamaan begon ik dingen uit te stellen of zelfs af te schaffen en zie: de wereld draait nog steeds en ik word nog steeds wakker ’s morgens, maar nu met veel meer rust in mijn hoofd.

Een derde factor die meehelpt is het tekenen.
Wat ZEN meditatie voor de één is, blijkt tekenen voor mij te zijn.
Compleet in focus en zonder besef van tijd en andere dingen die zouden MOETEN teken ik mijn (lege) tijd vol.
En ik vind het eindelijk prima wat ik maak YESSSSSSSS, laat dat perfectionisme ook maar varen!!

En nu komen er dus steeds meer momenten dat ik aan mezelf vraag: “MOET ik nog iets?” en dan ik die vraag met “Nee, niet per se” kan beantwoorden
Dat kunnen momenten overdag zijn, maar ook de avonden worden rustiger.
Als ik alles wat ik graag wilde en de dingen die echt per se moesten afgewerkt heb komt de rust in mijn hoofd.
En het mooiste is dat ik op die momenten soms klusjes aanpak die ik niet wilde doen toen ik het MOEST en ze nu met plezier wegwerk.

Bizar hoe het menselijk brein toch kan werken

Nog een vorm van rust is dat het me eindelijk begint te lukken zaken van mijn rug te laten glijden, van me af te schudden, me er niets van aan te trekken.
Ok, dat laatste is nog veel gevraagd, maar ik zeg steeds vaker (hardop) tegen mezelf:
“Niet voor mij, niet mijn zorg, gaat me niets aan, geeft niets, laat maar gaan”
En het helpt. Ik laat los, ik laat voorbij gaan en ik laat liggen.

Zou het leven dan echt beginnen bij 40?
Ik ben op weg…

Gluren :-)

Wat ik het leukste vind van deze tijd van het jaar?

Dat je zo heerlijk bij mensen binnen kunt kijken.
De avonden worden korter, de lampen gaan eerder aan, maar niet iedereen heeft dat in de gaten en gordijnen worden (nog) vergeten.

Ongegeneerd gluren dus
Ik kan echt mijn nek verdraaien om maar binnen te kunnen kijken bij mensen.
Het interieur, de bewegingen van de inwoners en dan mateloos fantaseren over de gesprekken, hobby’s en levens die achter de deuren plaatsvinden.
Zo, weten jullie meteen waarom ik een hond heb

Waar je ook fantastisch kunt “gluren”?
Instagram!!

Wat een geweldig leuk sociaal medium is dat toch.
Zeker nu ik mijn creatieve kant weer aan het herontdekken ben kan ik mateloos rondkijken naar de kunstwerken van anderen.
Of dat nu fotografen of andere creatievelingen zijn. Inspiratie te over.
Maar ook voor foto’s van gerechten, tuinen, interieurs (tadaaaa), en zoveel meer kun je je hart ophalen.
En (bijna) geen reclame en like-en-win acties en zeker geen schokkende (nieuws) beelden.
De redenen dat ik steeds minder op Facebook te vinden ben

En waar Facebook en Pinterest op telefoon en tablet vaak niet alle mogelijkheden hebben, die op de pc wel aanwezig zijn is IG juist ontwikkelt voor telefoon en tablet en zijn de functies op de pc beperkt.

Zelf ben ik een trouwe poster op Instagram.
IJdel als ik ben plop ik alles wat ik gemaakt heb meteen op IG, om vervolgens iedere 5 minuten te kijken of iemand het al leuk vindt
En waar ik op Facebook de gewoonte heb mijn berichten na een bepaalde tijd weer te verwijderen,  zo heb ik op IG altijd nog alles laten staan.
En sinds ik op 17 juni 2013 mijn eerste foto plaatste, zijn er nog 180 gevolgd

De eerste foto die ik op IG postte op 17 juni 2013

De eerste foto die ik op IG postte op 17 juni 2013

De foto van vandaag met de 3e dag van mijn oktober-lettering-challenge :-)

De foto van vandaag met de 3e dag van mijn october-lettering-challenge

Zo leuk dat ik op mijn tijdlijn al mijn hobby’s voorbij zie komen.
Fotograferen, haken, (loom-)breien en nu letteren.
Natuurlijk ook af en toe een foto met een kijkje in ons gezin of iets anders dat me bezig houd.

Er blijken ook veel leuke mensen en gelijkgestemden te vinden te zijn.
Met mijn nieuwste hobby, handletteren, ben ik niet echt origineel te noemen, dus IG-ers genoeg te vinden met diezelfde hobby.
Ieder met haar (het zijn meestal vrouwen) eigen stijl en manieren van letteren.

Zien wat ik allemaal al postte?
Kijk dan hier en misschien wordt jij net zo enthousiast als ik

 

Alleen…. the day after

Gisterochtend schreef ik hier, overmand door slaap(-gebrek) en gemis een heel openhartig en emotioneel blog.

Ondanks dat ik mezelf snel een aansteller vind (het leed van andere is vaak vele malen erger), had ik blijkbaar de behoefte die rauwe, eerlijke gevoelens op te schrijven en te delen.
En wat kreeg ik fijne, warme reacties terug

Het gevoel een aansteller te zijn verdween grotendeels door de opmerkingen van mensen dat het toch juist fijn is als je zo’n grote liefde kent dat je er kapot van bent hem te moeten missen, al is het maar voor 2 nachtjes. En dat is natuurlijk waar.
Hij is mijn grote liefde en al 20 jaar delen we alles en dus ook ons bed

Zoals ik hier al schreef dat ik me als kind vooral geliefd en geborgen voelde tussen de dieren,
zo is nu bewezen dat ik dus echt niet meer zonder mensen om mij heen kan.

Om mee te kletsen, te lachen of “gewoon” (bij de allerliefste exemplaren) lekker tegenaan te kruipen

En omdat ik het geluk heb dat het nog kan, ga ik volgend jaar gewoon fijn 2 nachtjes logeren bij pap en mam

Fijn weekend allemaal!!

liefde

Alleen…

Als iemand ooit de behoefte heeft gehad om mij als een zielig hoopje ellende te zien, dan kan hij of zij zich nu bij mij thuis melden.

Wat ben ik het vertrouwen in (de kracht van) mezelf kwijt zeg…

Het begon vorig jaar, deze tijd.
Onze oudste zoon zou op schoolkamp gaan en ik zei volmondig tegen manlief,
dan kun jij mooi mee.
Wist ik veel wat voor consequenties dat zou hebben…

Ze gingen, hij ging.
Een week nadat ons nieuwe puppy in huis was gekomen, kreeg ik de verantwoordelijkheid alleen voor onze jongste zoon en het kleine wurm.
Op woensdagochtend vertrokken ze en op vrijdagmiddag zouden ze terug komen.
En het ging meteen mis. Tranen, een brok in mijn keel en kriebels in mijn buik
(nee, niet de leuke) al voor ik ze uitgezwaaid had.

De woensdag doorgeworsteld, maar ’s nachts begon het pas goed.
Ik had het bed nog niet geraakt of ik kwam in een soort paniekaanval.
Niet fijn als alle mensen die je lief zijn slapen en je alleen thuis bent met kind en pup.
De dag erna heb ik mijn boeltje gepakt en ben naar mijn ouders gereden.
Kind mee en pup naar een lieve kennis met verstand van zaken.

Daar, in het gezelschap van anderen (volwassenen) kon ik weer slapen en eten, al was het nog niet van harte.

Dit jaar kwam de vraag. Zal hij weer mee gaan op kamp?
En ja, hij ging weer.
Maar deze keer zou het allemaal anders gaan.
Pup was groot en lief gezelschap en ik was ook weer een jaartje ouder.
Zoonlief mocht in bed slapen en we zouden allemaal leuke dingen gaan doen.

Maar leuke dingen blijken helemaal niet leuk met het idee dat man- en zoonlief vrijdagmiddag pas weer terugkomen…

Gisteren ging alles goed. Was ik echt optimistisch dat het me deze keer ging lukken.
Een klein stemmetje zei nog: dat dacht je ook bij de tweede zwangerschap en dat ging ook mis.
Maar ik verdrong het stemmetje en genoot van de dag op het werk en met zoonlief thuis.

Samen in het grote bed. Nog even op de tablet allebei en toen het licht uit.
En wat zou ik trots en blij geweest zijn als ik na een nacht heerlijk slapen wakker geworden was van de wekker, maar helaas.
Waar het naast mij al snel stil werd, kwamen bij mij toch de demonen weer op.
De hele nacht heb ik liggen draaien, naar de wc geweest, toch nog maar weer even de tablet aan, gedacht dat ik moest overgeven en vooral alleen maar liggen denken hoelang het nog duurt tot vrijdagmiddag.

Nu is het kwart voor 7 en ben ik al ongeveer 1,5 uur beneden.
Met aan de ene kant twee beschuiten, waar twee hapjes uit zijn en aan de andere kant de doos tissues die al heel wat meer aangesproken is.
En ik voel me zo klein, zo zielig, maar vooral zo falend.

1 meter 85 lang, 39 jaar oud, moeder van 2 kinderen, hypotheek- en belastingbetaler
en ik kan geen nacht zonder mijn man slapen…

Pasgeleden las ik de columns van Linda de Mol.
Zij gaf daarin ook meerdere malen aan niet alleen te kunnen zijn.
Maar soms is het niet anders.
Vorig jaar zei iemand, wat als manlief voor langere tijd in het ziekenhuis moet worden opgenomen?
Houd maar op, in mijn hoofd gaat allang de ergste vraag rond.
Ik weet het niet en wil daar ook niet bij stilstaan.
Voorlopig heb ik (letterlijk) mijn buik vol aan 2 nachtjes schoolkamp…

7:40 uur – en als het dan weer licht wordt, mijn kleine man weer bij me beneden is en een paar lieve mensen bemoedigende berichtjes hebben gestuurd kan de dag toch weer beginnen

Fotoblog: Venlo stad

Gisteren ben ik met de altijd gezellig en (zo bleek) alwetende gids René
Venlo stad ingedoken om te fotograferen.

Als twee heuse toeristen togen we, met onze camera’s om de nek,  door de straten en steegjes van deze – onverwacht – mooie stad.
Want dat moet gezegd. Venlo is een prachtige stad!!
Oké, in het centrum waan je je veelal in Duitsland, omdat de winkeliers deze grote klantenkring graag tegemoet komen.
Maar zowel de winkelstraten als de oude en nieuwe stadsdelen daarbuiten hebben mij zeer positief verrast

Het meest bijzonder van de dag, waren de Venlose Köpkes op het hek bij de voormalige Dominicanenkerk.
Al die verschillende köpkes, afgewisseld door spelende kinderen op de sokkels.
Erg mooi om gezien en vastgelegd te hebben…

Achter dit fantastische hek hebben we heerlijk geluncht op het terras van Café de Klep.
Dit “Preuf en Praotlokaal” lijkt een jaren oude kroeg, maar bevindt zich in een nagelnieuw pand.
Voor de liefhebbers van speciaal bier (of een lekkere lunch) is dit the place to be

2016-09-16_1412 2016-09-16_1338

Onze tocht eindigde bij Snoepwinkel Truuske.
Een nieuw, schattig en erg gevaarlijk (!) winkeltje met ouderwets en nieuwerwets snoepgoed.
Al giechelend en herinneringen ophalend gingen we alle soorten langs en door het enthousiasme van de eigenaresse verdwenen er ook een paar, tot gisteren,
onbekende snoepsoorten in het zakje.
Erg leuk en lekker. Een aanrader!!!

2016-09-17_0748-1

Dankjewel René, het was een kei leuke dag!!!
Ennuh, je kunt altijd nog stadsgids van Venlo worden
-xxx-

Ik pas er nog in :-)

Nee, ik heb het niet over mijn trouwjurk.
Die hangt in een mooie hoes aan de kast en daar hangt ie prima

Nu de jongens wat ouder zijn en gerust een paar uurtjes alleen thuis kunnen blijven
kwamen wij op het idee om rustig ( ) samen bij schoonouders langs te gaan.

“Zullen we op de motor gaan”, vroeg Manlief?
Wat een goed idee.
Het was jaren geleden dat ik onze ijzeren ros beklommen had, dus nu de kans zich aanbood…

Maar zou ik nog wel in mijn motorpak passen?
Pffff, ja dus (zie titel)!!!
Sterker nog, het leek zelfs wat ruimer te zitten dan de laatste keer.
Meteen nog een boost voor mijn humeur

Eerlijk is eerlijk, ik krijg een gevoel van ongelofelijke stoerheid als we samen, in het zwart gehesen, met helmen op naast de motor staan.
Echter, toen ik op de motor moest stappen voelde ik me niet meer zo stoer
Zo stijf als een plank hees ik mijn ene been over de zitting en nam weer een beetje onwennig plaats op het stekkie dat jaren geleden zo vertrouwd aanvoelde dat ik er zelfs in slaap kon vallen.

IMG_20160904_105013

En daar gingen we.
De paar drupjes op de heenweg konden ons niet deren.
Lekker over de binnenwegen toerden we naar Wijchen.

Het geluid van de motor, de wind door mijn vizier, overal om me heen kunnen kijken, Manlief zo knus tegen me aan dat ik hem kon voelen ademen…
Wie doet ons wat?!

Wel dacht ik heel andere dingen als “vroeger”, zoals:

  • hoe moest het ook weer? O ja, meekijken (lees: hangen) in de bochten
  • ontspannen zitten (op die ene hardnekkige bilspier na die het in de bochten toch echt niet kan laten om aan te spannen)
  • gaat ie nou harder door de bochten dan toen?
  • was het zadel altijd al zo hard?
  • buik in, dan heeft hij wat meer ruimte
  • oh, het is toch wel echt weer fijn
  • er moet echt niets gebeuren, want de jongens zitten alleen thuis
  • even mijn armen lekker wat strakker om hem heen, mmm
  • en nog veel meer.

Dit was de heenweg.
Nadat ik in Wijchen even soepel afgestapt was dan thuis opgeklommen,
dronken we gezellig een bakkie bij schoonouders.

Daarna weer terug.
Een andere route dit keer, maar weer prachtig toeristisch en lekker rustig.

Mijn gedachten van de terugweg:

  • zie je, het voelt nu alweer meer vertrouwd
  • oe, het waait wel erg hard
  • wat is de lucht prachtig blauw
  • nee, geen tijd voor een ijsje onderweg, we moeten terug naar de jongens
  • au, wat doet mijn kont zeer
  • nee, niet weer een drempel, au
  • OMG ik heb echt een zere kont
  • au, au, au, zijn we er al bijna?
  • weer een klinkerpaaaaaaadje en een drempel, au
  • oh, heerlijk weer thuis

Met een gevoelloos achterwerk en tintelende tenen mezelf weer van de motor af gehesen.
Diep respect voor mensen die een motorvakantie houden (en fietsers en wandelaars)…

En toch was het weer fantastisch.
Volgende week weer schat?

Handletteren

Eind mei gaf ik mijn lieve nichtje Jonne een workshop Handletteren voor haar verjaardag.
Bijkomend voordeel: ik mocht zelf mee

Op zaterdag 2 juli was het dan eindelijk zover.
In ’t Kelderke in Cuijk kwam Mascha van Raakbezig ons wegwijs maken in de grondbeginselen van het Handletteren.

Alles was goed voorbereid.
We kregen een doosje met daarin een werkboekje, een potlood, gum en pen.
Op tafel lag voor iedereen een liniaal en snijmat met maataanduiding klaar.
En dan heb je ook meteen de hele basisuitrusting voor het Handletteren bij elkaar.
Meer heb je niet nodig om te beginnen.

Na een korte uitleg konden we van start en wat was het leuk!!
Zowel om zelf bezig te zijn als om mijn nichtje druk te zien met haar creatieve talent

Dit zijn de platen die we die middag maakten:

IMG_0152

IMG_5993 IMG_5991

Daarna ging het thuis lekker verder.
(Verjaardags-)kaarten, kadozakjes voor 4-daagse en kerst en A4 platen.
Handletteren is echt verslavend, zeker als je de leus van mijn eerste plaat ter harte neemt.
Het gaat om lekker bezig zijn en niet om een perfect resultaat en een echt storend foutje is vaak snel en makkelijk weg gewerkt.

Trouwens, wat is eigenlijk perfect in zoiets persoonlijks?

Na het (zen-)tanglen en doodlen is Handletteren echt heerlijk om mijn lang vergeten creativiteit weer op te pakken

Het geeft me zoveel rust, om geconcentreerd en creatief bezig te zijn, dat (leren) mediteren wel ongeveer van mijn to-do lijstje af kan

Hieronder mijn kunstwerken tot nu toe.
Wil je ze groter bekijken? Klik ze dan even aan (dit geldt voor alle foto’s op mijn blog).

Pasgeleden heb ik op Instagram Paperfuel ontdekt en diezelfde dag kocht ik haar boek “Handlettering doe je zo”
Het is een heel mooi, compleet boek.
Vol leuke voorbeelden en fijne tips.

paperfuel

Nu natuurlijk weer wat nieuwsgierigheid van mijn kant
Heb jij ook (creatieve) uitspattingen en/of verslavingen?
Waar kun jij je helemaal in verliezen of waar heb je jouw hart aan verloren?
Laat het me weten, ik ben benieuwd.
Intussen teken ik nog lekker even door

Tea topics #3 – de laatste :-)

Mijn les van deze uitdaging?
Ik ben geen mens voor (langdurige) uidagingen.
Dit is nummer 3 uit de reeks van wat er 6 zouden worden, maar het stopt hier.
De vorige keer dat ik een uitdaging aan ging met de No Poo methode eindigde ik ook halverwege, namelijk Low Poo (waar ik overigens nog steeds heel tevreden mee ben).

Zo zal ik vandaag nog een laatste Tea topic beantwoorden, maar dan houdt het (voorlopig) op.
Tijd voor andere verhalen, gewoon weer de losse flodders die ik met zoveel plezier schrijf.
Of mooie foto’s, het is er weer de tijd voor

Wellicht dat ik nog eens een labeltje aan mijn theezakje tegenkom dat erom vraagt beantwoord te worden in een blog of lees ik toch eens door het Flow boekje “1000 vragen aan jezelf”, maar nu is het even mooi geweest.

Hier dus de laatste tea topic uit deze “serie”.

IMG_6100

Zonder alle lieve mensen, waar ik ook prachtige kado’s van ontvangen heb door de jaren heen, voor het hoofd te stoten, moest ik bij deze vraag meteen aan het “Bijna aanzoek” van Manlief denken.

We woonden nog niet zo lang samen, toen op een ochtend de wekker ging (de gelegenheid mag ik kwijt zijn, maar het was wel een “gewone” werkdag) en op mijn nachtkastje stond een wenskaart.

Hierin stond een lieve tekst en een hint naar de volgende wenskaart.
Toen ik ongeveer het hele huis door was, van kaart naar kaart, kwam ik uit bij een heel kleine doosje. Je weet wel, zo’n “Er staat iets spannends te gebeuren doosje”.

Met toch wel trillende vingers het doosje opengemaakt en ja hoor. Het zat er echt in.
Een ring!!!
Een prachtige ring, die ik nog steeds iedere dag met plezier draag.

Inmiddels zijn we ruim 13 jaar getrouwd, maar een aanzoek kwam er die dag niet.
Dat kwam er eigenlijk nooit
Door mijn eigen ongeduld hebben wij ooit “democratisch besloten” te gaan trouwen.
Samen op de bank, zo van
“Zou jij willen trouwen?”
“Hmmm, ja misschien wel”
“Zullen we dat een keer doen dan?”
“Hmmm, ok”

Of iets in die trant.
Een gemiste kans natuurlijk

Maar die dag met de kaarten en de ring zie ik nu als mijn aanzoek.
Het was in  ieder geval het meest romantische dat Manlief ooit bedacht heeft

Als klap op de vuurpijl speelde “ons” liedje uit de radio toen ik de auto startte om naar mijn werk te gaan. Hiermee was de verrassing helemaal af

6 sneetjes wit

Ik leg mijn boek weg en sta op om zijn brood te gaan smeren.

6 sneetjes.
6 sneetjes wit, zoals altijd. Al jarenlang.
Omdat hij altijd precies weet wat hij wil en tevreden is met hoe het altijd gegaan is.

Hoe anders is dat bij mij.
Het begint al bij het ontbijt.
Brood, crackers, beschuit, yoghurt met Cruesli of muesli, een smoothie of een gebakken ei?
Bij de lunch idem, het avondeten (zucht) geen idee…

Wat ik vandaag ga doen uit de lijst van taken werk en privé?
Ik weet meestal wel wat er moet gebeuren, maar kan me er vaak niet toe zetten.
Niet interessant, leuk, spannend genoeg.
Alhoewel, spannend is nou weer niet echt een criterium voor mij

Twijfels en onzekerheden.
Wie ben ik, wat wil ik, wat ga ik vandaag doen, wat komt er vandaag op mijn pad?

Hoe is het toch mogelijk?
Het verschil hoe mensen over zichzelf denken.
We zijn allemaal mens, hoe verschillend ook.
Allemaal mooi en goed zoals we zijn.

En toch…
Toch meent de één van zichzelf dat ie lelijk, mislukt, een kluns of dom is en blaakt de ander van zelfvertrouwen, is niet bang om fouten te maken of vindt zichzelf (zelfs) knap.

Ligt dit nou allemaal aan opvoeding, ervaringen uit het verleden en toevalligheden?
Of zit het al (deels) ingebakken in je karakter?
Heeft het nut voor ons voortbestaan dat sommigen van ons onzeker opstaan en onzeker naar bed gaan?

En hoe bestaat het dat de één tevreden kan zijn met wat ie heeft (ook al is dat soms bijna niets), met de zon die schijnt en de blauwe lucht?
Die, als het moet, zelfs kan genieten van de regen (omdat je er alleen maar nat van wordt )
Mensen die weten dat je moet genieten van gezondheid, van eenvoud, van alles wat het leven biedt.

Terwijl er ook mensen zijn die aan miljoenen op de bank nog niet genoeg hebben.
Die alleen maar meer willen en niet zien wat ze (al) hebben.
Die steeds meer (materiële) rijkdom willen vergaren, desnoods over de rug van een ander.
Zonder gewetensbezwaren of angst voor represaille.

Hoe mooi heeft Claudia (ja, alweer) dit verschil verwoord in haar lied Het gras
Gelukkig woon ik aan haar kant van de heuvels…