Handletteren

Eind mei gaf ik mijn lieve nichtje Jonne een workshop Handletteren voor haar verjaardag.
Bijkomend voordeel: ik mocht zelf mee

Op zaterdag 2 juli was het dan eindelijk zover.
In ’t Kelderke in Cuijk kwam Mascha van Raakbezig ons wegwijs maken in de grondbeginselen van het Handletteren.

Alles was goed voorbereid.
We kregen een doosje met daarin een werkboekje, een potlood, gum en pen.
Op tafel lag voor iedereen een liniaal en snijmat met maataanduiding klaar.
En dan heb je ook meteen de hele basisuitrusting voor het Handletteren bij elkaar.
Meer heb je niet nodig om te beginnen.

Na een korte uitleg konden we van start en wat was het leuk!!
Zowel om zelf bezig te zijn als om mijn nichtje druk te zien met haar creatieve talent

Dit zijn de platen die we die middag maakten:

IMG_0152

IMG_5993 IMG_5991

Daarna ging het thuis lekker verder.
(Verjaardags-)kaarten, kadozakjes voor 4-daagse en kerst en A4 platen.
Handletteren is echt verslavend, zeker als je de leus van mijn eerste plaat ter harte neemt.
Het gaat om lekker bezig zijn en niet om een perfect resultaat en een echt storend foutje is vaak snel en makkelijk weg gewerkt.

Trouwens, wat is eigenlijk perfect in zoiets persoonlijks?

Na het (zen-)tanglen en doodlen is Handletteren echt heerlijk om mijn lang vergeten creativiteit weer op te pakken

Het geeft me zoveel rust, om geconcentreerd en creatief bezig te zijn, dat (leren) mediteren wel ongeveer van mijn to-do lijstje af kan

Hieronder mijn kunstwerken tot nu toe.
Wil je ze groter bekijken? Klik ze dan even aan (dit geldt voor alle foto’s op mijn blog).

Pasgeleden heb ik op Instagram Paperfuel ontdekt en diezelfde dag kocht ik haar boek “Handlettering doe je zo”
Het is een heel mooi, compleet boek.
Vol leuke voorbeelden en fijne tips.

paperfuel

Nu natuurlijk weer wat nieuwsgierigheid van mijn kant
Heb jij ook (creatieve) uitspattingen en/of verslavingen?
Waar kun jij je helemaal in verliezen of waar heb je jouw hart aan verloren?
Laat het me weten, ik ben benieuwd.
Intussen teken ik nog lekker even door

Tea topics #3 – de laatste :-)

Mijn les van deze uitdaging?
Ik ben geen mens voor (langdurige) uidagingen.
Dit is nummer 3 uit de reeks van wat er 6 zouden worden, maar het stopt hier.
De vorige keer dat ik een uitdaging aan ging met de No Poo methode eindigde ik ook halverwege, namelijk Low Poo (waar ik overigens nog steeds heel tevreden mee ben).

Zo zal ik vandaag nog een laatste Tea topic beantwoorden, maar dan houdt het (voorlopig) op.
Tijd voor andere verhalen, gewoon weer de losse flodders die ik met zoveel plezier schrijf.
Of mooie foto’s, het is er weer de tijd voor

Wellicht dat ik nog eens een labeltje aan mijn theezakje tegenkom dat erom vraagt beantwoord te worden in een blog of lees ik toch eens door het Flow boekje “1000 vragen aan jezelf”, maar nu is het even mooi geweest.

Hier dus de laatste tea topic uit deze “serie”.

IMG_6100

Zonder alle lieve mensen, waar ik ook prachtige kado’s van ontvangen heb door de jaren heen, voor het hoofd te stoten, moest ik bij deze vraag meteen aan het “Bijna aanzoek” van Manlief denken.

We woonden nog niet zo lang samen, toen op een ochtend de wekker ging (de gelegenheid mag ik kwijt zijn, maar het was wel een “gewone” werkdag) en op mijn nachtkastje stond een wenskaart.

Hierin stond een lieve tekst en een hint naar de volgende wenskaart.
Toen ik ongeveer het hele huis door was, van kaart naar kaart, kwam ik uit bij een heel kleine doosje. Je weet wel, zo’n “Er staat iets spannends te gebeuren doosje”.

Met toch wel trillende vingers het doosje opengemaakt en ja hoor. Het zat er echt in.
Een ring!!!
Een prachtige ring, die ik nog steeds iedere dag met plezier draag.

Inmiddels zijn we ruim 13 jaar getrouwd, maar een aanzoek kwam er die dag niet.
Dat kwam er eigenlijk nooit
Door mijn eigen ongeduld hebben wij ooit “democratisch besloten” te gaan trouwen.
Samen op de bank, zo van
“Zou jij willen trouwen?”
“Hmmm, ja misschien wel”
“Zullen we dat een keer doen dan?”
“Hmmm, ok”

Of iets in die trant.
Een gemiste kans natuurlijk

Maar die dag met de kaarten en de ring zie ik nu als mijn aanzoek.
Het was in  ieder geval het meest romantische dat Manlief ooit bedacht heeft

Als klap op de vuurpijl speelde “ons” liedje uit de radio toen ik de auto startte om naar mijn werk te gaan. Hiermee was de verrassing helemaal af

6 sneetjes wit

Ik leg mijn boek weg en sta op om zijn brood te gaan smeren.

6 sneetjes.
6 sneetjes wit, zoals altijd. Al jarenlang.
Omdat hij altijd precies weet wat hij wil en tevreden is met hoe het altijd gegaan is.

Hoe anders is dat bij mij.
Het begint al bij het ontbijt.
Brood, crackers, beschuit, yoghurt met Cruesli of muesli, een smoothie of een gebakken ei?
Bij de lunch idem, het avondeten (zucht) geen idee…

Wat ik vandaag ga doen uit de lijst van taken werk en privé?
Ik weet meestal wel wat er moet gebeuren, maar kan me er vaak niet toe zetten.
Niet interessant, leuk, spannend genoeg.
Alhoewel, spannend is nou weer niet echt een criterium voor mij

Twijfels en onzekerheden.
Wie ben ik, wat wil ik, wat ga ik vandaag doen, wat komt er vandaag op mijn pad?

Hoe is het toch mogelijk?
Het verschil hoe mensen over zichzelf denken.
We zijn allemaal mens, hoe verschillend ook.
Allemaal mooi en goed zoals we zijn.

En toch…
Toch meent de één van zichzelf dat ie lelijk, mislukt, een kluns of dom is en blaakt de ander van zelfvertrouwen, is niet bang om fouten te maken of vindt zichzelf (zelfs) knap.

Ligt dit nou allemaal aan opvoeding, ervaringen uit het verleden en toevalligheden?
Of zit het al (deels) ingebakken in je karakter?
Heeft het nut voor ons voortbestaan dat sommigen van ons onzeker opstaan en onzeker naar bed gaan?

En hoe bestaat het dat de één tevreden kan zijn met wat ie heeft (ook al is dat soms bijna niets), met de zon die schijnt en de blauwe lucht?
Die, als het moet, zelfs kan genieten van de regen (omdat je er alleen maar nat van wordt )
Mensen die weten dat je moet genieten van gezondheid, van eenvoud, van alles wat het leven biedt.

Terwijl er ook mensen zijn die aan miljoenen op de bank nog niet genoeg hebben.
Die alleen maar meer willen en niet zien wat ze (al) hebben.
Die steeds meer (materiële) rijkdom willen vergaren, desnoods over de rug van een ander.
Zonder gewetensbezwaren of angst voor represaille.

Hoe mooi heeft Claudia (ja, alweer) dit verschil verwoord in haar lied Het gras
Gelukkig woon ik aan haar kant van de heuvels…

Tea topics #2

Waarschijnlijk zouden jullie meer verbaasd zijn geweest als afgelopen maandag wel, zoals voorgenomen, de tweede tea topic was verschenen.
Want ik zou ik niet zijn als ik in de tweede week al verzuimde om aan de uitdaging te voldoen
Daarom pas ik die uitdaging een beetje aan.

Ik blijf nog steeds tea topics schrijven, zeker 6 weken
(misschien wel langer als het mij en jullie bevalt), maar niet meer stipt op de maandag.
Dus, een keer in de week komt er een tea topic over je scherm, beloofd!!

Alhoewel, ik realiseer me net dat die 6 weken door mijn vakantie heen gaan lopen.
En aangezien ik nog steeds gezegend ben met een vakantiebestemming waar de moderne techniek van tegenwoordig niet heel makkelijk bij te houden is, door het gebrek aan wifi en soms zelfs stroom, moet ik me alvast indekken dat het dus ook 2 weken radiostilte kan gaan geven. Maar dan weet je nu alvast waarom

Hier komt ie dan, tea topic nummerrrrrr 2:

2016-06-27_13;50-4

Oe oe oe, da’s geen moeilijke.
In de tijd van Dr. Quinn Medicine Woman

Wie kent die serie niet (ok, twintigers, kijk even de andere kant op).
Dokter Michaela Quinn (Dr. Mike), de eerste vrouwelijke huisarts in een klein gehucht in 1860.

Jo Lando (left, as Byron Sully) and Jane Seymour (right, as Dr. Michaela Quinn) star in DR. QUINN, MEDICINE WOMAN.

De romantiek, de kuisheid, de tevredenheid, het minimalisme, de jurken en rokken, de haardracht, de koetsen en paarden, de ruige mannen (èchte mannen, oké wel zonder pak), enz.
Dit was echt mijn tijd.
Volgens mij in een vorig leven…

Natuurlijk ging er ook heel veel mis in die tijd, maar dat is van alle tijden, toch???

Heb jij ook soms het idee dat je in een verkeerde tijd geboren bent?
Hunker jij naar de eenvoud van vroeger of misschien juist naar nog meer techniek in de toekomst?
Laat het me weten, ik ben erg benieuwd

Ga ik in de tussentijd even de foto’s van de tea topics opnieuw maken.
Deze zijn niet helemaal naar mijn zin …

Tea topics #1

Zoals geschreven in mijn vorige blog, zal ik vanaf vandaag, 6 weken lang,
iedere maandag 2 tea topics beantwoorden.

Laat ik beginnen met de vraag die in het blog als voorbeeld getoond stond….

2016-06-27_13;49

Mijn droomhuis?
Mmmmmm
Als eerste staat mijn droomhuis vrij!!!
Manlief en ik zijn allebei opgegroeid in een vrijstaand huis (luxe, ik weet het) en na 16 jaar samenwonen (waaaaat, 16 jaar???) is een 2-onder-1-kap het nog steeds niet voor ons.
Daarbij lijkt me wat meer ruimte rondom voor onze voetballers-in-hart-en-nieren wel erg prettig en natuurlijk een moestuin.

Ruimte eromheen dus wel, maar het huis zelf hoeft van mij niet groot te zijn.
Als mijn droomhuis pas gerealiseerd zou gaan worden als de jongens het huis al uit zijn
(ja, dat gaat ooit gebeuren, zeker weten!!!!),
dan zou mijn voorkeur zelfs uitgaan naar een Tiny House,
zoals bijvoorbeeld Marjolein dit jaar gerealiseerd heeft.

tiny-house-nederland-1024x684

Voorbeeld Tiny House. Bron: http://www.woonongewoon.nl/tiny-house/

Ons Tiny House zal dan misschien iets groter moeten worden dan standaard, omdat wij ook niet tiny zijn. Maar dat kan de pret niet drukken.
“Hoe groter de ruimte, zoveel meer spullen” (lees rommel) is de waarheid als een koe en het lijkt me heerlijk om helemaal minimalistisch te leven met alleen wat je
echt, echt, echt nodig hebt.
Ik geniet ook altijd mateloos van de leegte en het overzicht in vakantiehuisjes.
Op dit moment ben ik al midden in een opruimronde à la Marie Kondo, maar daarover later meer…

Als een Tiny house er niet in zit, zou een ecologisch huis wel een grote wens zijn.
Compleet zelfvoorzienend, met (alweer) een moestuin erbij…
Ooit uitte ik de wens een oud boerderijtje op te willen knappen (wie droomde daar nou niet van?), waarna Manlief in schateren uitbarstte en zei “Jij, een boerderijtje opknappen?
Hij had natuurlijk (weer) gelijk. Maanden, jaren in  stof en puin? Ik zou er gek van worden.

Een nieuwbouwhuis valt ook af (op een Tiny house na dan).
Wanneer je lijdt aan een ernstige vorm van keuze-stress, zoals ik, dan moet je een nieuw huis ontwerpen, bouwen en inrichten niet eens willen.

En ik zou graag (een paar jaar) in een stad wonen. Daar heb ik zo’n romantische idee bij.
Ik geniet ook echt van de huizen en straatjes als ik in een stad (vooral Utrecht ) ben.
Helaas ga ik Manlief echt niet mee naar een stad krijgen

Dromen, ideeën en plannen genoeg dus, maar tevreden zijn met wat we (nu) hebben is het allerbelangrijkste en lukt ons gelukkig prima

Zo, dat was Tea topic nummer 1.
Er bleek veel te schrijven over mijn droomhuis, dus ik laat het hierbij voor nu.
De uitdaging wordt iets aangepast.
Afhankelijk van de lengte van de topic, plaats ik 1 of 2 vragen per blog.

Dus, volgende week Tea topic #2.
Maar tot die tijd lees ik graag de verhalen over jouw droomhuis

Ontspannen thee drinken? Of toch niet…

Een hele poos geleden zat dit boekje bij Flow magazine:

2016-06-27_13;47

Nou houd ik van Flow (Magazine) en zeker ook van de bijlagen die ze er vaak in stoppen,
als kleine kadootjes.
Maar 1000 vragen aan jezelf ???
Dat zijn heel veel vragen…

2016-06-27_13;52  2016-06-27_13;53

Wel een leuke uitdaging, maar hoe dit aan te pakken?
Iedere dag in mijn agenda of op mijn to-do zetten dat ik een vraag aan mezelf moet stellen, werkt voor mij niet, dus grote kans dat ik na 3 vragen uit het boekje het hele project weer zou vergeten.

Maar Hoera voor Pickwick
Wat hebben zij bedacht? De Tea Topics
De wat??????

Tea topics zijn vragen die gedrukt zijn op het labeltje van het theezakje.
Het idee van Pickwick is waarschijnlijk om de vragen in gezelschap te stellen en zo weer met elkaar aan de praat te komen, in ons digitale tijdperk.
Maar waarom de vragen niet aan jezelf stellen?
Dus in plaats van 1000 vragen tegelijk, komen de vragen nu één-voor-één tijdens het ontspannen nuttigen van een kopje thee.

Ik vond de labeltjes aan de groene thee, maar waarschijnlijk is dit leuks niet alleen aan de groene thee voorbehouden.
Dus, drink je geen groene thee (wat volgens So Chicken wel bijzonder gezond schijnt te zijn),
kijk dan in de winkel of dit rode vlakje met de aankondiging van de labeltjes op het doosje Pickwick staat.

2016-06-27_13;54

Hoe ziet zo’n Tea topic er dan uit?
Nou bijvoorbeeld zo:

2016-06-27_13;49-1

Vanaf volgende week zal ik 6 weken lang, iedere maandag, twee tea topics beantwoorden, hier op mijn blog. Maak ik er toch nog een “uitdaging” van.

En het allerleukste zou het dan zijn als jij een reactie met jouw antwoord op de vraag eronder gaat zetten

Komen we toch nog aan de praat, wel digitaal, maar toch…

Fotoblog: Weer thuis na de fotodate

Aangestoken door het samen fotograferen en natuurlijk het feit dat de natuur op dit moment weer op z’n mooist is, na thuiskomst van het Odapark thuis nog even verder gegaan met de camera in de hand.

Eerst een Ode aan Lavendel
Want, wat is het toch een mooie, heerlijk geurende plant.
En dat vinden de Hommels ook

 

Maar ook de andere planten in berm en tuin, die zich nu van hun mooiste kant laten zien, mochten er zijn…

Een paar weken geleden kreeg Menno van school een bakje Moestuintjes van AH mee.
Erwtjes moesten er gaan groeien.
En kijk, het is gelukt

2016-06-15_14;52

 

Hoe mijn blog zal gaan veranderen

meststoffen

Vorig jaar augustus was ik voornemens de e-cursus Meststoffen voor je blog van Kathleen Verhetsel te gaan volgen.
Ik vroeg ‘m aan, betaalde keurig en toen…

… niets. Iedere keer weer nieuwe smoesjes en andere plannen op mijn pad die voorgingen op het pimpen en professionaliseren van mijn blog.

Maar nu niet meer. Bijna een jaar na dato is het tijd.
Tijd om meststoffen toe te voegen aan mijn blog, zodat deze kan uitgroeien tot iets (nog) mooiers.

Waarom nu wel?
Toen ik met bloggen begon, was dit puur voor mezelf.
Ik wilde het kleinschalig houden en nergens toe verplicht worden.
Alleen liep ik tegen 1 probleem aan…

… jullie!!
Aangemoedigd door de lieve complimenten van mijn (trouwe) lezers heb ik besloten meer te gaan schrijven, joehoe

De cursus beslaat normaal gezien 4 weken, maar het zal mij misschien wel iets langer kosten.
We zien wel. Het boekwerk is inmiddels uitgeprint.

Er komen praktijkopdrachten in de cursus voor en mijn blog zal door sommige opdrachten en tips waarschijnlijk stukje bij beetje veranderen.
Misschien wil ik ook nog wel eens een beroep op jullie doen, hopelijk vinden jullie dat niet vervelend??

Ik houd jullie op de hoogte…

Fotoblog: Odapark Venray

Gisteren was ik met een lieve vriend in het Odapark om bij te kletsen, maar vooral ook om te fotograferen.
We hebben samen de beginnerscursus gevolgd bij Meadowlands en waar hij enthousiast bleef knippen en ontwikkelen (zichzelf, niet de foto’s), had ik mijn camera alweer veel te lang niet in de hand gehad.
Dus, een gezellige afspraak met een dubbel doel

Eerst was het park buiten aan de beurt.
Hier zijn kunstwerken van diverse kunstenaars te bewonderen.
Sommige vond ik erg leuk (zoals de grote regenlaarzen), anderen vielen niet of minder binnen mijn smaak. Gewoon, zoals dat gaat met kunst dus.

 

Bij de tweede, forse regenbui naar binnen gevlucht.
Maar in het prachtige theehuis schuilen voor de regen is zeker geen straf.
Ook daar maakten we nog foto’s van de mooie (en minder mooie) werken die daar tentoongesteld waren.

 

Vooral “The Super Genetic Market” van Franco Angeloni sprak ons erg aan.
Omdat er zoveel potjes met (menselijke) kenmerken staan in de meest mooie kleuren, raak je er niet op uit gekeken.
Eigenlijk mag je niet aan kunst komen, natuurlijk.
Maar ik kon het niet laten om de potjes “Confused” en “Writer” naast elkaar te zetten.
Confused voel ik me namelijk zeer regelmatig (zo niet altijd) en Writer ben ik misschien wel aan het worden

Meer over The Super Genetic Market:

Franco Angeloni (IT) De mens heeft zijn onvolkomenheden maar de mens is ook steeds meer in staat om die onvolkomenheden te corrigeren. Dit werk van Franco Angeloni lijkt ook mogelijkheden voor de “onvolmaakte” mens te bieden. Potjes vol met gewenste en soms ongewenste eigenschappen staan voor het grijpen als potjes levensmiddelen in de supermarkt. De Super Genetic Market oogt ook als rek uit het laboratorium van een moderne Dr. Frankenstein met een paar druppeltjes uit de potjes zou hij zijn creatie levensecht kunnen maken. Natuurlijk zijn deze producten niet echt maar wil de kunstenaar door dit werk een discussie met ons aangaan, in hoeverre bestaat en is de maakbare mens wenselijk? Aanpassingen aan ons uiterlijk zijn veelal geaccepteerd. Sporters spuiten stoffen in hun lichaam om de sterkste of snelste te zijn. Maar ook ons gedrag kan veranderd worden, gedragstherapie, therapie die ons over angsten heen zet, cursussen in leiderschap, noem maar op. Zou je kunnen bedenken of de kunstenaar zelf ook een mening heeft over deze kwestie of zet hij slechts aan tot discussie? Het kunstwerk is samengesteld uit een serie potjes in een rek, allemaal spullen die je zo kunt kopen. Deze kunstenaar heeft zo goed als niets zelf gemaakt maar werkt met zogenaamde readymades. De wijze waarop hij deze allerlaagste dingen samenvoegt maakt dit tot een kunstwerk. Zou je hier kunnen spreken van een conceptueel kunstwerk?