Alleen…. the day after

Gisterochtend schreef ik hier, overmand door slaap(-gebrek) en gemis een heel openhartig en emotioneel blog.

Ondanks dat ik mezelf snel een aansteller vind (het leed van andere is vaak vele malen erger), had ik blijkbaar de behoefte die rauwe, eerlijke gevoelens op te schrijven en te delen.
En wat kreeg ik fijne, warme reacties terug

Het gevoel een aansteller te zijn verdween grotendeels door de opmerkingen van mensen dat het toch juist fijn is als je zo’n grote liefde kent dat je er kapot van bent hem te moeten missen, al is het maar voor 2 nachtjes. En dat is natuurlijk waar.
Hij is mijn grote liefde en al 20 jaar delen we alles en dus ook ons bed

Zoals ik hier al schreef dat ik me als kind vooral geliefd en geborgen voelde tussen de dieren,
zo is nu bewezen dat ik dus echt niet meer zonder mensen om mij heen kan.

Om mee te kletsen, te lachen of “gewoon” (bij de allerliefste exemplaren) lekker tegenaan te kruipen

En omdat ik het geluk heb dat het nog kan, ga ik volgend jaar gewoon fijn 2 nachtjes logeren bij pap en mam

Fijn weekend allemaal!!

liefde

Alleen…

Als iemand ooit de behoefte heeft gehad om mij als een zielig hoopje ellende te zien, dan kan hij of zij zich nu bij mij thuis melden.

Wat ben ik het vertrouwen in (de kracht van) mezelf kwijt zeg…

Het begon vorig jaar, deze tijd.
Onze oudste zoon zou op schoolkamp gaan en ik zei volmondig tegen manlief,
dan kun jij mooi mee.
Wist ik veel wat voor consequenties dat zou hebben…

Ze gingen, hij ging.
Een week nadat ons nieuwe puppy in huis was gekomen, kreeg ik de verantwoordelijkheid alleen voor onze jongste zoon en het kleine wurm.
Op woensdagochtend vertrokken ze en op vrijdagmiddag zouden ze terug komen.
En het ging meteen mis. Tranen, een brok in mijn keel en kriebels in mijn buik
(nee, niet de leuke) al voor ik ze uitgezwaaid had.

De woensdag doorgeworsteld, maar ’s nachts begon het pas goed.
Ik had het bed nog niet geraakt of ik kwam in een soort paniekaanval.
Niet fijn als alle mensen die je lief zijn slapen en je alleen thuis bent met kind en pup.
De dag erna heb ik mijn boeltje gepakt en ben naar mijn ouders gereden.
Kind mee en pup naar een lieve kennis met verstand van zaken.

Daar, in het gezelschap van anderen (volwassenen) kon ik weer slapen en eten, al was het nog niet van harte.

Dit jaar kwam de vraag. Zal hij weer mee gaan op kamp?
En ja, hij ging weer.
Maar deze keer zou het allemaal anders gaan.
Pup was groot en lief gezelschap en ik was ook weer een jaartje ouder.
Zoonlief mocht in bed slapen en we zouden allemaal leuke dingen gaan doen.

Maar leuke dingen blijken helemaal niet leuk met het idee dat man- en zoonlief vrijdagmiddag pas weer terugkomen…

Gisteren ging alles goed. Was ik echt optimistisch dat het me deze keer ging lukken.
Een klein stemmetje zei nog: dat dacht je ook bij de tweede zwangerschap en dat ging ook mis.
Maar ik verdrong het stemmetje en genoot van de dag op het werk en met zoonlief thuis.

Samen in het grote bed. Nog even op de tablet allebei en toen het licht uit.
En wat zou ik trots en blij geweest zijn als ik na een nacht heerlijk slapen wakker geworden was van de wekker, maar helaas.
Waar het naast mij al snel stil werd, kwamen bij mij toch de demonen weer op.
De hele nacht heb ik liggen draaien, naar de wc geweest, toch nog maar weer even de tablet aan, gedacht dat ik moest overgeven en vooral alleen maar liggen denken hoelang het nog duurt tot vrijdagmiddag.

Nu is het kwart voor 7 en ben ik al ongeveer 1,5 uur beneden.
Met aan de ene kant twee beschuiten, waar twee hapjes uit zijn en aan de andere kant de doos tissues die al heel wat meer aangesproken is.
En ik voel me zo klein, zo zielig, maar vooral zo falend.

1 meter 85 lang, 39 jaar oud, moeder van 2 kinderen, hypotheek- en belastingbetaler
en ik kan geen nacht zonder mijn man slapen…

Pasgeleden las ik de columns van Linda de Mol.
Zij gaf daarin ook meerdere malen aan niet alleen te kunnen zijn.
Maar soms is het niet anders.
Vorig jaar zei iemand, wat als manlief voor langere tijd in het ziekenhuis moet worden opgenomen?
Houd maar op, in mijn hoofd gaat allang de ergste vraag rond.
Ik weet het niet en wil daar ook niet bij stilstaan.
Voorlopig heb ik (letterlijk) mijn buik vol aan 2 nachtjes schoolkamp…

7:40 uur – en als het dan weer licht wordt, mijn kleine man weer bij me beneden is en een paar lieve mensen bemoedigende berichtjes hebben gestuurd kan de dag toch weer beginnen

Fotoblog: Venlo stad

Gisteren ben ik met de altijd gezellig en (zo bleek) alwetende gids René
Venlo stad ingedoken om te fotograferen.

Als twee heuse toeristen togen we, met onze camera’s om de nek,  door de straten en steegjes van deze – onverwacht – mooie stad.
Want dat moet gezegd. Venlo is een prachtige stad!!
Oké, in het centrum waan je je veelal in Duitsland, omdat de winkeliers deze grote klantenkring graag tegemoet komen.
Maar zowel de winkelstraten als de oude en nieuwe stadsdelen daarbuiten hebben mij zeer positief verrast

Het meest bijzonder van de dag, waren de Venlose Köpkes op het hek bij de voormalige Dominicanenkerk.
Al die verschillende köpkes, afgewisseld door spelende kinderen op de sokkels.
Erg mooi om gezien en vastgelegd te hebben…

Achter dit fantastische hek hebben we heerlijk geluncht op het terras van Café de Klep.
Dit “Preuf en Praotlokaal” lijkt een jaren oude kroeg, maar bevindt zich in een nagelnieuw pand.
Voor de liefhebbers van speciaal bier (of een lekkere lunch) is dit the place to be

2016-09-16_1412 2016-09-16_1338

Onze tocht eindigde bij Snoepwinkel Truuske.
Een nieuw, schattig en erg gevaarlijk (!) winkeltje met ouderwets en nieuwerwets snoepgoed.
Al giechelend en herinneringen ophalend gingen we alle soorten langs en door het enthousiasme van de eigenaresse verdwenen er ook een paar, tot gisteren,
onbekende snoepsoorten in het zakje.
Erg leuk en lekker. Een aanrader!!!

2016-09-17_0748-1

Dankjewel René, het was een kei leuke dag!!!
Ennuh, je kunt altijd nog stadsgids van Venlo worden
-xxx-

Ik pas er nog in :-)

Nee, ik heb het niet over mijn trouwjurk.
Die hangt in een mooie hoes aan de kast en daar hangt ie prima

Nu de jongens wat ouder zijn en gerust een paar uurtjes alleen thuis kunnen blijven
kwamen wij op het idee om rustig ( ) samen bij schoonouders langs te gaan.

“Zullen we op de motor gaan”, vroeg Manlief?
Wat een goed idee.
Het was jaren geleden dat ik onze ijzeren ros beklommen had, dus nu de kans zich aanbood…

Maar zou ik nog wel in mijn motorpak passen?
Pffff, ja dus (zie titel)!!!
Sterker nog, het leek zelfs wat ruimer te zitten dan de laatste keer.
Meteen nog een boost voor mijn humeur

Eerlijk is eerlijk, ik krijg een gevoel van ongelofelijke stoerheid als we samen, in het zwart gehesen, met helmen op naast de motor staan.
Echter, toen ik op de motor moest stappen voelde ik me niet meer zo stoer
Zo stijf als een plank hees ik mijn ene been over de zitting en nam weer een beetje onwennig plaats op het stekkie dat jaren geleden zo vertrouwd aanvoelde dat ik er zelfs in slaap kon vallen.

IMG_20160904_105013

En daar gingen we.
De paar drupjes op de heenweg konden ons niet deren.
Lekker over de binnenwegen toerden we naar Wijchen.

Het geluid van de motor, de wind door mijn vizier, overal om me heen kunnen kijken, Manlief zo knus tegen me aan dat ik hem kon voelen ademen…
Wie doet ons wat?!

Wel dacht ik heel andere dingen als “vroeger”, zoals:

  • hoe moest het ook weer? O ja, meekijken (lees: hangen) in de bochten
  • ontspannen zitten (op die ene hardnekkige bilspier na die het in de bochten toch echt niet kan laten om aan te spannen)
  • gaat ie nou harder door de bochten dan toen?
  • was het zadel altijd al zo hard?
  • buik in, dan heeft hij wat meer ruimte
  • oh, het is toch wel echt weer fijn
  • er moet echt niets gebeuren, want de jongens zitten alleen thuis
  • even mijn armen lekker wat strakker om hem heen, mmm
  • en nog veel meer.

Dit was de heenweg.
Nadat ik in Wijchen even soepel afgestapt was dan thuis opgeklommen,
dronken we gezellig een bakkie bij schoonouders.

Daarna weer terug.
Een andere route dit keer, maar weer prachtig toeristisch en lekker rustig.

Mijn gedachten van de terugweg:

  • zie je, het voelt nu alweer meer vertrouwd
  • oe, het waait wel erg hard
  • wat is de lucht prachtig blauw
  • nee, geen tijd voor een ijsje onderweg, we moeten terug naar de jongens
  • au, wat doet mijn kont zeer
  • nee, niet weer een drempel, au
  • OMG ik heb echt een zere kont
  • au, au, au, zijn we er al bijna?
  • weer een klinkerpaaaaaaadje en een drempel, au
  • oh, heerlijk weer thuis

Met een gevoelloos achterwerk en tintelende tenen mezelf weer van de motor af gehesen.
Diep respect voor mensen die een motorvakantie houden (en fietsers en wandelaars)…

En toch was het weer fantastisch.
Volgende week weer schat?

Handletteren

Eind mei gaf ik mijn lieve nichtje Jonne een workshop Handletteren voor haar verjaardag.
Bijkomend voordeel: ik mocht zelf mee

Op zaterdag 2 juli was het dan eindelijk zover.
In ’t Kelderke in Cuijk kwam Mascha van Raakbezig ons wegwijs maken in de grondbeginselen van het Handletteren.

Alles was goed voorbereid.
We kregen een doosje met daarin een werkboekje, een potlood, gum en pen.
Op tafel lag voor iedereen een liniaal en snijmat met maataanduiding klaar.
En dan heb je ook meteen de hele basisuitrusting voor het Handletteren bij elkaar.
Meer heb je niet nodig om te beginnen.

Na een korte uitleg konden we van start en wat was het leuk!!
Zowel om zelf bezig te zijn als om mijn nichtje druk te zien met haar creatieve talent

Dit zijn de platen die we die middag maakten:

IMG_0152

IMG_5993 IMG_5991

Daarna ging het thuis lekker verder.
(Verjaardags-)kaarten, kadozakjes voor 4-daagse en kerst en A4 platen.
Handletteren is echt verslavend, zeker als je de leus van mijn eerste plaat ter harte neemt.
Het gaat om lekker bezig zijn en niet om een perfect resultaat en een echt storend foutje is vaak snel en makkelijk weg gewerkt.

Trouwens, wat is eigenlijk perfect in zoiets persoonlijks?

Na het (zen-)tanglen en doodlen is Handletteren echt heerlijk om mijn lang vergeten creativiteit weer op te pakken

Het geeft me zoveel rust, om geconcentreerd en creatief bezig te zijn, dat (leren) mediteren wel ongeveer van mijn to-do lijstje af kan

Hieronder mijn kunstwerken tot nu toe.
Wil je ze groter bekijken? Klik ze dan even aan (dit geldt voor alle foto’s op mijn blog).

Pasgeleden heb ik op Instagram Paperfuel ontdekt en diezelfde dag kocht ik haar boek “Handlettering doe je zo”
Het is een heel mooi, compleet boek.
Vol leuke voorbeelden en fijne tips.

paperfuel

Nu natuurlijk weer wat nieuwsgierigheid van mijn kant
Heb jij ook (creatieve) uitspattingen en/of verslavingen?
Waar kun jij je helemaal in verliezen of waar heb je jouw hart aan verloren?
Laat het me weten, ik ben benieuwd.
Intussen teken ik nog lekker even door

Tea topics #3 – de laatste :-)

Mijn les van deze uitdaging?
Ik ben geen mens voor (langdurige) uidagingen.
Dit is nummer 3 uit de reeks van wat er 6 zouden worden, maar het stopt hier.
De vorige keer dat ik een uitdaging aan ging met de No Poo methode eindigde ik ook halverwege, namelijk Low Poo (waar ik overigens nog steeds heel tevreden mee ben).

Zo zal ik vandaag nog een laatste Tea topic beantwoorden, maar dan houdt het (voorlopig) op.
Tijd voor andere verhalen, gewoon weer de losse flodders die ik met zoveel plezier schrijf.
Of mooie foto’s, het is er weer de tijd voor

Wellicht dat ik nog eens een labeltje aan mijn theezakje tegenkom dat erom vraagt beantwoord te worden in een blog of lees ik toch eens door het Flow boekje “1000 vragen aan jezelf”, maar nu is het even mooi geweest.

Hier dus de laatste tea topic uit deze “serie”.

IMG_6100

Zonder alle lieve mensen, waar ik ook prachtige kado’s van ontvangen heb door de jaren heen, voor het hoofd te stoten, moest ik bij deze vraag meteen aan het “Bijna aanzoek” van Manlief denken.

We woonden nog niet zo lang samen, toen op een ochtend de wekker ging (de gelegenheid mag ik kwijt zijn, maar het was wel een “gewone” werkdag) en op mijn nachtkastje stond een wenskaart.

Hierin stond een lieve tekst en een hint naar de volgende wenskaart.
Toen ik ongeveer het hele huis door was, van kaart naar kaart, kwam ik uit bij een heel kleine doosje. Je weet wel, zo’n “Er staat iets spannends te gebeuren doosje”.

Met toch wel trillende vingers het doosje opengemaakt en ja hoor. Het zat er echt in.
Een ring!!!
Een prachtige ring, die ik nog steeds iedere dag met plezier draag.

Inmiddels zijn we ruim 13 jaar getrouwd, maar een aanzoek kwam er die dag niet.
Dat kwam er eigenlijk nooit
Door mijn eigen ongeduld hebben wij ooit “democratisch besloten” te gaan trouwen.
Samen op de bank, zo van
“Zou jij willen trouwen?”
“Hmmm, ja misschien wel”
“Zullen we dat een keer doen dan?”
“Hmmm, ok”

Of iets in die trant.
Een gemiste kans natuurlijk

Maar die dag met de kaarten en de ring zie ik nu als mijn aanzoek.
Het was in  ieder geval het meest romantische dat Manlief ooit bedacht heeft

Als klap op de vuurpijl speelde “ons” liedje uit de radio toen ik de auto startte om naar mijn werk te gaan. Hiermee was de verrassing helemaal af

6 sneetjes wit

Ik leg mijn boek weg en sta op om zijn brood te gaan smeren.

6 sneetjes.
6 sneetjes wit, zoals altijd. Al jarenlang.
Omdat hij altijd precies weet wat hij wil en tevreden is met hoe het altijd gegaan is.

Hoe anders is dat bij mij.
Het begint al bij het ontbijt.
Brood, crackers, beschuit, yoghurt met Cruesli of muesli, een smoothie of een gebakken ei?
Bij de lunch idem, het avondeten (zucht) geen idee…

Wat ik vandaag ga doen uit de lijst van taken werk en privé?
Ik weet meestal wel wat er moet gebeuren, maar kan me er vaak niet toe zetten.
Niet interessant, leuk, spannend genoeg.
Alhoewel, spannend is nou weer niet echt een criterium voor mij

Twijfels en onzekerheden.
Wie ben ik, wat wil ik, wat ga ik vandaag doen, wat komt er vandaag op mijn pad?

Hoe is het toch mogelijk?
Het verschil hoe mensen over zichzelf denken.
We zijn allemaal mens, hoe verschillend ook.
Allemaal mooi en goed zoals we zijn.

En toch…
Toch meent de één van zichzelf dat ie lelijk, mislukt, een kluns of dom is en blaakt de ander van zelfvertrouwen, is niet bang om fouten te maken of vindt zichzelf (zelfs) knap.

Ligt dit nou allemaal aan opvoeding, ervaringen uit het verleden en toevalligheden?
Of zit het al (deels) ingebakken in je karakter?
Heeft het nut voor ons voortbestaan dat sommigen van ons onzeker opstaan en onzeker naar bed gaan?

En hoe bestaat het dat de één tevreden kan zijn met wat ie heeft (ook al is dat soms bijna niets), met de zon die schijnt en de blauwe lucht?
Die, als het moet, zelfs kan genieten van de regen (omdat je er alleen maar nat van wordt )
Mensen die weten dat je moet genieten van gezondheid, van eenvoud, van alles wat het leven biedt.

Terwijl er ook mensen zijn die aan miljoenen op de bank nog niet genoeg hebben.
Die alleen maar meer willen en niet zien wat ze (al) hebben.
Die steeds meer (materiële) rijkdom willen vergaren, desnoods over de rug van een ander.
Zonder gewetensbezwaren of angst voor represaille.

Hoe mooi heeft Claudia (ja, alweer) dit verschil verwoord in haar lied Het gras
Gelukkig woon ik aan haar kant van de heuvels…

Tea topics #2

Waarschijnlijk zouden jullie meer verbaasd zijn geweest als afgelopen maandag wel, zoals voorgenomen, de tweede tea topic was verschenen.
Want ik zou ik niet zijn als ik in de tweede week al verzuimde om aan de uitdaging te voldoen
Daarom pas ik die uitdaging een beetje aan.

Ik blijf nog steeds tea topics schrijven, zeker 6 weken
(misschien wel langer als het mij en jullie bevalt), maar niet meer stipt op de maandag.
Dus, een keer in de week komt er een tea topic over je scherm, beloofd!!

Alhoewel, ik realiseer me net dat die 6 weken door mijn vakantie heen gaan lopen.
En aangezien ik nog steeds gezegend ben met een vakantiebestemming waar de moderne techniek van tegenwoordig niet heel makkelijk bij te houden is, door het gebrek aan wifi en soms zelfs stroom, moet ik me alvast indekken dat het dus ook 2 weken radiostilte kan gaan geven. Maar dan weet je nu alvast waarom

Hier komt ie dan, tea topic nummerrrrrr 2:

2016-06-27_13;50-4

Oe oe oe, da’s geen moeilijke.
In de tijd van Dr. Quinn Medicine Woman

Wie kent die serie niet (ok, twintigers, kijk even de andere kant op).
Dokter Michaela Quinn (Dr. Mike), de eerste vrouwelijke huisarts in een klein gehucht in 1860.

Jo Lando (left, as Byron Sully) and Jane Seymour (right, as Dr. Michaela Quinn) star in DR. QUINN, MEDICINE WOMAN.

De romantiek, de kuisheid, de tevredenheid, het minimalisme, de jurken en rokken, de haardracht, de koetsen en paarden, de ruige mannen (èchte mannen, oké wel zonder pak), enz.
Dit was echt mijn tijd.
Volgens mij in een vorig leven…

Natuurlijk ging er ook heel veel mis in die tijd, maar dat is van alle tijden, toch???

Heb jij ook soms het idee dat je in een verkeerde tijd geboren bent?
Hunker jij naar de eenvoud van vroeger of misschien juist naar nog meer techniek in de toekomst?
Laat het me weten, ik ben erg benieuwd

Ga ik in de tussentijd even de foto’s van de tea topics opnieuw maken.
Deze zijn niet helemaal naar mijn zin …

Tea topics #1

Zoals geschreven in mijn vorige blog, zal ik vanaf vandaag, 6 weken lang,
iedere maandag 2 tea topics beantwoorden.

Laat ik beginnen met de vraag die in het blog als voorbeeld getoond stond….

2016-06-27_13;49

Mijn droomhuis?
Mmmmmm
Als eerste staat mijn droomhuis vrij!!!
Manlief en ik zijn allebei opgegroeid in een vrijstaand huis (luxe, ik weet het) en na 16 jaar samenwonen (waaaaat, 16 jaar???) is een 2-onder-1-kap het nog steeds niet voor ons.
Daarbij lijkt me wat meer ruimte rondom voor onze voetballers-in-hart-en-nieren wel erg prettig en natuurlijk een moestuin.

Ruimte eromheen dus wel, maar het huis zelf hoeft van mij niet groot te zijn.
Als mijn droomhuis pas gerealiseerd zou gaan worden als de jongens het huis al uit zijn
(ja, dat gaat ooit gebeuren, zeker weten!!!!),
dan zou mijn voorkeur zelfs uitgaan naar een Tiny House,
zoals bijvoorbeeld Marjolein dit jaar gerealiseerd heeft.

tiny-house-nederland-1024x684

Voorbeeld Tiny House. Bron: http://www.woonongewoon.nl/tiny-house/

Ons Tiny House zal dan misschien iets groter moeten worden dan standaard, omdat wij ook niet tiny zijn. Maar dat kan de pret niet drukken.
“Hoe groter de ruimte, zoveel meer spullen” (lees rommel) is de waarheid als een koe en het lijkt me heerlijk om helemaal minimalistisch te leven met alleen wat je
echt, echt, echt nodig hebt.
Ik geniet ook altijd mateloos van de leegte en het overzicht in vakantiehuisjes.
Op dit moment ben ik al midden in een opruimronde à la Marie Kondo, maar daarover later meer…

Als een Tiny house er niet in zit, zou een ecologisch huis wel een grote wens zijn.
Compleet zelfvoorzienend, met (alweer) een moestuin erbij…
Ooit uitte ik de wens een oud boerderijtje op te willen knappen (wie droomde daar nou niet van?), waarna Manlief in schateren uitbarstte en zei “Jij, een boerderijtje opknappen?
Hij had natuurlijk (weer) gelijk. Maanden, jaren in  stof en puin? Ik zou er gek van worden.

Een nieuwbouwhuis valt ook af (op een Tiny house na dan).
Wanneer je lijdt aan een ernstige vorm van keuze-stress, zoals ik, dan moet je een nieuw huis ontwerpen, bouwen en inrichten niet eens willen.

En ik zou graag (een paar jaar) in een stad wonen. Daar heb ik zo’n romantische idee bij.
Ik geniet ook echt van de huizen en straatjes als ik in een stad (vooral Utrecht ) ben.
Helaas ga ik Manlief echt niet mee naar een stad krijgen

Dromen, ideeën en plannen genoeg dus, maar tevreden zijn met wat we (nu) hebben is het allerbelangrijkste en lukt ons gelukkig prima

Zo, dat was Tea topic nummer 1.
Er bleek veel te schrijven over mijn droomhuis, dus ik laat het hierbij voor nu.
De uitdaging wordt iets aangepast.
Afhankelijk van de lengte van de topic, plaats ik 1 of 2 vragen per blog.

Dus, volgende week Tea topic #2.
Maar tot die tijd lees ik graag de verhalen over jouw droomhuis

Ontspannen thee drinken? Of toch niet…

Een hele poos geleden zat dit boekje bij Flow magazine:

2016-06-27_13;47

Nou houd ik van Flow (Magazine) en zeker ook van de bijlagen die ze er vaak in stoppen,
als kleine kadootjes.
Maar 1000 vragen aan jezelf ???
Dat zijn heel veel vragen…

2016-06-27_13;52  2016-06-27_13;53

Wel een leuke uitdaging, maar hoe dit aan te pakken?
Iedere dag in mijn agenda of op mijn to-do zetten dat ik een vraag aan mezelf moet stellen, werkt voor mij niet, dus grote kans dat ik na 3 vragen uit het boekje het hele project weer zou vergeten.

Maar Hoera voor Pickwick
Wat hebben zij bedacht? De Tea Topics
De wat??????

Tea topics zijn vragen die gedrukt zijn op het labeltje van het theezakje.
Het idee van Pickwick is waarschijnlijk om de vragen in gezelschap te stellen en zo weer met elkaar aan de praat te komen, in ons digitale tijdperk.
Maar waarom de vragen niet aan jezelf stellen?
Dus in plaats van 1000 vragen tegelijk, komen de vragen nu één-voor-één tijdens het ontspannen nuttigen van een kopje thee.

Ik vond de labeltjes aan de groene thee, maar waarschijnlijk is dit leuks niet alleen aan de groene thee voorbehouden.
Dus, drink je geen groene thee (wat volgens So Chicken wel bijzonder gezond schijnt te zijn),
kijk dan in de winkel of dit rode vlakje met de aankondiging van de labeltjes op het doosje Pickwick staat.

2016-06-27_13;54

Hoe ziet zo’n Tea topic er dan uit?
Nou bijvoorbeeld zo:

2016-06-27_13;49-1

Vanaf volgende week zal ik 6 weken lang, iedere maandag, twee tea topics beantwoorden, hier op mijn blog. Maak ik er toch nog een “uitdaging” van.

En het allerleukste zou het dan zijn als jij een reactie met jouw antwoord op de vraag eronder gaat zetten

Komen we toch nog aan de praat, wel digitaal, maar toch…